Diplomalı işsiz gençlerimizin çokluğu ülkemizin acı gerçeği. Ailesinin büyük fedakârlıklarla okuttuğu o gençler gelecekleri konusunda büyük korkular yaşıyorlar.

On sekiz yaşında seçmen olabiliyorlar ama otuz yaşında bile evlerine ekmek getiremiyorlar. Sınav sisteminin dayatmalarıyla iş başvurusu yapıp kura ile işe girmeye çalışıyorlar. Kurum ve kuruluşlar, zaman zaman, göz boyarcasına çok azına kapılarını açıyor…

Her yıl değişen eğitim sistemi gençlerimizin geleceğini çalıyor. Mesleki, teknik ve sosyal konularda altyapı eksikliği nedeniyle ihtiyaç dışı eğitimler yapılıyor. Uygulamalı, ameli eğitim verilmiyor, bu konuda çalışmalar yapılmıyor dolayısıyla gençler nazari bilgilerle yetiniyor. Bu da iş verimini düşürüyor.

Resmî verilere göre bugün 4 milyon genç işsiz. Genç işsizliğin geniş tanımlı verisine göre bu sayı 8 milyona yakın. Yani iki katı. Kayıt dışı işsiz genç sayısı ise bilinmiyor…

Kentimizdeki kayıtlı işsiz sayısı 14 bin. Sanırım bunun 10 bini gençtir. Kardemir, o işsiz gençlerin aklındaki tek kuruluş. Ama özelleşme sonrası bu umutları da yok oldu.

Demir Çelik Fabrikaları, devletin istihdam için kullandığı en iyi seçenekti. Her seçim öncesi politik çıkarlar için kullanılır, vaatlerin başında gelirdi. Ücretler bugüne kıyasla daha uygundu.

Günümüz gençliğinin çoğu geçim sıkıntısına rağmen eğitim hayatının içinde. Aile büyükleri bunu seve isteye çocuklarına tattırıyor. En az 12 yıl eğitim hayatı alan bu gençlerin sonradan 2, 4 hatta 6 yıl daha eğitim görenleri var. Ancak mezun olduklarında ne yazık ki dörtte üçünün iş garantisi yok…

Politik söylem ve oyunların içinde yüzüp duruyoruz. İşsizlik de bundan nasibi fazlasıyla alıyor. Üretim ve istihdamın sağlanacağı (!) o güne kadar bu diplomalar ve onun diplomalı işsizleri ne yer ne içer bilemiyorum…